Inge Geerdens won in 2006 de Womed Award (Women in Enterprise and Development). Deze award bekroont elk jaar een zelfstandig ondernemende vrouw die haar bedrijf tot bloei brengt dankzij haar toewijding, verbeelding en volharding. Waarbij zij een evenwicht vindt tussen gezin en beroepsleven en ook blijk geeft van sociaal engagement. Ik vroeg haar om een stelling uit mijn boek te becommentariëren. Hier is haar integrale tekst.
“Als jonge zelfstandige kijk je enorm op naar bedrijfleiders die het gemaakt hebben en probeer je je eigen weg te zoeken in de mallemolen van administratie. Je vindt vaak weinig steun in je omgeving, omdat er inderdaad een sfeertje heerste van “dit is toch je eigen keuze” zodra je iets probeert aan te kaarten over het beleid in België voor de zelfstandige en de KMO. In toespraken hoor je vaak dat er veel subsidies en fondsen zijn voor KMO’s en toch geraak je daar zelf op geen enkele manier bij, of geraakt het geld niet tot bij jouw onderneming. Je doet ook een poging om je aan te sluiten bij enkele verenigingen, maar ook daar merk je na verloop van tijd dat ze vaak niet jouw belangen als bedrijfsleider dienen, maar meer gericht zijn op het verkrijgen van subsidies (van de overheid!) om hun eigen bestaan te kunnen verzekeren. En zo zoek je maar verder, met vallen en opstaan, en uiterst weinig steun van je omgeving of van de overheid. Vaak twijfel je of je wel goed bezig bent, en nog vaker heb je zin om er de brui aan te geven.
België heeft meer eigen bedrijven nodig, we moeten meer exporteren en minder importeren, dat lees je overal. Ook de werkgelegenheid kan maar in België toenemen als we meer eigen grote bedrijven hebben. Om een groot Belgisch bedrijf te krijgen, moeten er ontzettend veel kleintjes gesteund worden. En daar wringt het schoentje. Zodra je succesvol bent, gaan er deuren open. Maar vaak wordt je als kleine KMO in de kiem gesmoord door allerlei maatregelen, zoals vervroegde belastingen. Dit tij moet dringend keren, ondernemers moeten opstaan, zoch groeperen en vechten voor de toekomst van België en alle toekomstige jonge ondernemers. We mogen niet elk – uit tijdsgebrek – op ons eiland gaan zitten, of stilletjes aan naar het buitenland afzakken, zoals er nu velen doen, want dan gebeurt er zeker niets. We moeten zeggen waar het op staat en onze stem veel duidelijker laten horen. Hopelijk wordt de pers dan ook opnieuw een beetje kritischer. Want de uitspraak dat het toch zo slecht nog niet is in België, is zeker juist. Nog niet, inderdaad...”
no-nonsens woman, i like it. Meer van da.
Geplaatst door: Alain De Bruyne | 15/01/07 om 18:07
awel, recht voor de raap zou ik zeggen, ook ik deel dit gevoel, als kleine kmo die in een niche opereert, software voor pda's, hebben wij nageneog geen enkel voordeel door nog mensen in België te werven en tewerk te stellen, concurrentie is bikkelhard en met de zwakke dollar komt daar nog een schepje bovenop. Wij opereerden ook een beetje op een eiland zoals je het stelt en daarom had ik mij het laatste jaar eens aangesloten bij branche vertegenwoordigers, maar misschien verwacht ik te veel, maar ik kan me ook niet van het gevoel ontdoen als dat jij hebt. "prioriteit 1 is zelfbehoud". Als je dan nog eens de koek beziet van hoeveel procent van R&D er gaat naar bvb Barco, Innogenetics etc... en wat er dan nog overblijft voor de kleintjes. Dit bevestigd meer en meer dat als je het wil doen, je het zelf moet doen.
Het lezen van Jan zijn boek onder de Mexicaanse zon tijdens de jaarwisseling heeft me dan wel weer goesting gegeven om te vechten. :-)
Geplaatst door: Gert Monnissen | 19/01/07 om 15:45
In een van zijn boeken raadt de bedrijfspsycholoog Bernstein zijn lezers aan om vooral te berusten in het feit dat de overheid vooral een bron van lasten is voor een ondernemer, en raadt hij ze aan hun energie niet te verspillen met zich daaraan te ergeren.
En dat is een boek dat is geschreven om gelezen te worden door Amerikanen!
En zelfs voordelen die het meest voor de hand liggen leiden niet noodzakelijk naar de meeste winst.
Vroeger nam Boeing een kleine leger ingenieurs aan wanneer er een nieuw model moest ontworpen worden.
En wat deed het als dat nieuwe model was ontworpen? Dan werd dat kleine leger van ingenieurs opnnieuw ontslagen.
Als de Amerikaanse wetgever Boeing failliet had willen zien gaan had hij gewoon op het juiste moment een klein deel van de Belgische sociale wetgeving moeten kopieren in zijn wetten.
Maar Boeing is nu gestopt met die praktijk. In de plaats daarvan laat het nu het ontwerpen van zijn vliegtuigen uitvoeren door drie ploegen. Eén van die ploegen werkt in de VS. De twee andere ploegen werken in Rusland. Voordeel : het is niet alleen goedkoper (door het deel van het werk dat in Rusland wordt uitgevoerd), maar doordat er in drie ploegen kan gewerkt worden kan er ook tijd worden uitgespaard.
Zou een Belgisch bedrijf dat voorbeeld niet kunnen volgen door het werk te laten doen door bv. een Braziliaans team, een Indisch team en een Belgisch team, en het geheel dan van hieruit te organsiseren?
En zouden de mensen uit het Rijk van het Midden even cosmopolitisch, cultureel tolerant en multilinguaal zijn zodat ze de Vlaamse ondernemers ook op dat terrein zouden kunnen overtreffen?
Volgens mij kan een ondernemer best een klein deel van zijn agenda vrijmaken om via belangenverenigingen of via een centrumpartij (in Vlaanderen zijn er nu twee centrumpartijen, zodat men zelfs keuze heeft) op te komen voor zijn belangen als ondernemer. En de rest van de agenda vrijhouden om eigenhandig de eigen problemen op te lossen.
Als de luchtvaartpioniers zich hadden beperkt tot het berekennen van wat er allemaal mogelijk zou zijn als we Marsmannetjes waren in plaats van Aardbewoners, of -nog beter- als we over het oppervlak van de Maan hadden kunnen vliegen, dan zouden we ons nu nog altijd moeten behelpen met ballons en met vliegtuigen die zo ontworpen waren dat ze heel geschikt waren voor mensen die er de voorkeur aan geven om jong te sterven.
Geplaatst door: Eddy Rentmeesters | 6/02/07 om 18:58
Inge, jij bent een bewonderenswaardig persoon en ondernemer en ik heb nu al enige jaren het geluk jouw vooruitgang vanop afstand te mogen volgen. Alle respect voor wat je realiseert!
Het valt me op dat je in je columns regelmatig dat 'kat de bel' aanbindt, misschien breekt de tijd aan dat je met ondernemers die je opinie delen alternatieven en oplossingen kan bedenken en bundelen?
Zelf ben ik 30 en loontrekkende, actief als verkoper, maar ik stel inderdaad vast dat ik bijna niet durf kijken wat er aan lasten van m'n loonbriefje gaat wanneer ik een bonus of commissie mag verdienen, wetende dat ook mijn werkgever daar nog flink wat lasten op betaalt.
Wat je dan ziet is dat organisaties al het mogelijke en onmogelijke doen om het systeem van extralegale voordelen te optimaliseren, om zodoende toch hun mensen die goed presteren met een surplus te motiveren en zo enigszins te differentiëren.
Om nog maar te zwijgen van 'subsidies' allerhande die je als tweeverdieners vlot misloopt wanneer je wil bouwen of verbouwen etc. Hierover verscheen enkele maanden terug in Trends trouwens een interessant artikel.
Zonder een klaagzang af te willen steken kan ik niet anders dan vast stellen dat het 'herverdelingsmechanisme' behoorlijk ver in een bepaalde richting is opgeschoven. Niets mis met een systeem dat rekening houdt met de zwakkeren in de samenleving, maar waar bevindt zich de grens en wanneer treden perverse effecten op?
Zelf stel ik me bijvoorbeeld ook behoorlijk wat vragen omtrent de vergrijzingsproblematiek en vrees ik dat de maatschappelijke en politieke laksheid en struisvogelpolitiek als een boomerang in het gezicht van ons 20-tigers en 30-tigers zal terugkeren.
En wanneer je spreekt van zelfbehoud, dan kan ik me vaak niet van de indruk ontdoen dat ditzelfde opgaat voor een hele trits organisaties en politici die uiteraard leven bij gratie van een bepaalde doelgroep.
Een interessant boek in deze is een vrij recent werk van Koen De Leus, "Naar Grijsland, Uitvaart van de Welvaartstaat".
Ik mis vandaag in alle eerlijkheid een visionair maatschappelijk en economisch meerjarenplan dat door zwaargewichten uit de diverse geledingen en strekkingen gedragen en verdedigd wordt. Ik zie politiek gezien weinig echt staatsmanschap, maar eerlijk gezegd zie ik - enkele uitzonderingen daar gelaten - ook in de bedrijfswereld, bij ondernemers, bij vakbonden, ... weinig hoopvolle signalen van initiatieven die verder gaan dan de typische stellingnames.
Nogthans staan we aan de vooravond van, wat zeg ik, arriveren wij nu bij een aantal fundamentele veranderingen die maken dat wij in een heel andere wereld aan het ontwaken zijn. Naast de vergrijzing en de uitdagingen om die problematiek zonder onhoudbare spanningen tussen generaties aan te pakken, bevinden we ons tevens vol op te midden van een steeds verder gaande globalisering van de economie EN van de financiële markten. Bovendien proberen wetenschappers ons intussen duidelijk te maken dat de dreigende klimaatsverandering ingrijpende maatregelen vergt om de gevolgen ervan in te dijken.
Ik heb veel begrip voor je vaststellingen en van mijn kant betrap ik me dus ook regelmatig op bedenkingen en ergernissen, vanuit mijn economische en maatschappelijke positie.
Maar terug komende op wat ik eerder schreef, zullen we moeten opletten dat we oplossingen breed genoeg zoeken en bereid zijn die te toetsen aan de economische, maatschappelijke en klimatologische gevolgen.
We willen allemaal een stuk van de welvaartskoek en de gratispolitiek die sommigen hebben verspreid lijkt me zo één van die excessen die de illusie creëren dat die welvaart verworven en 'instant' voor iedereen toegankelijk is.
De vulgarisering en nu ook globalisering van welvaart en luxe is ingezet, zonder het brede besef dat daar een prijs moet voor betaald worden, hetzij maatschappelijk (dragen we zelf voldoende bij? is er evenwicht tussen generaties? zijn de inspanningen gelijkaardig verdeeld tussen zij die risico nemen en zij die dat niet doen, tussen zij die hard willen werken en zij die dat (bewust) niet willen, ... ) ... hetzij door het milieu.
Zelf spreek ik hier geen waardeoordeel uit, maar onwillekeurig doet dit laatste me terugdenken aan het boek "De Ogen van de Panda" van Etienne Vermeersch. Ik herinner me nog dat hij daarin de vraag stelt wat de gevolgen zullen zijn wanneer alle Chinezen streven naar eenzelfde welvaartspeil zoals het onze. En vooral ... indien wij vrezen dat dit tot ecologische catastrofes zou leiden, op welke morele gronden wij ons zouden kunnen baseren om hen dat streven te proberen verbieden?
Misschien moeten we dat boek met z'n allen toch maar even gaan herlezen.
Geïnteresseerden die een breder kader zoeken kunnen trouwens ook terecht op zijn website, lees o.a. http://www.etiennevermeersch.be/media_reacties/catastrofe, (laat u niet misleiden, het er wordt niet aan doemdenken gedaan). Surf gerust ook even verder op de site.
Enkele citaten:
,,We zitten gevangen in ons egoïsme.''
,,We slagen er niet meer in boven onszelf uit te stijgen.”
,,We hebben geen langetermijnproject meer dat velen blijvend bindt. Iets dat ons een beetje overstijgt, maar waar we ons kunnen aan optrekken.''
Zelf ben ik geen moraalridder, ik hoop het althans niet te zijn en voel me als individu zeker niet sterk genoeg, laat staan moreel superieur om anderen een bepaalde moraliteit te willen opleggen. En als individu heb ook ik te vaak de neiging om de dingen vanuit mijn prespectief te blijven zien.
Maar dat er grondige veranderingen nodig zijn om op een (maatschappelijk en ecologisch) verantwoorde manier onze welvaart in stand te houden, daar twijfel ik zelf niet meer aan.
Laat ons er dus over waken het perspectief ruim te zien en echt op zoek te gaan naar dat langetermijnproject waarover Vermeersch spreekt. Ik twijfel er trouwens niet aan dat er nogal 'geïnnoveerd' zal moeten worden langs alle kanten en dat er veel werk voor iedereen zal zijn om dat te realiseren. Dat we de power van het "WTK bestel" (Wetenschappelijk Technologisch Kapitalisme) zoals Vermeersch het noemt dus kunnen inzetten om onze manier van ondernemen en het creëren van welvaart dus kunnen reëngineeren.
Ik heb jouw boek (nog) niet gelezen Jan, shame on me, maar ik hoop er rond innovatie veel uit bij te leren. Ik maak er werk van.
Geplaatst door: Jeroen Tondeleir | 9/04/07 om 12:39